Ιστορικά στοιχεία....

Το Μαυροβούνι θεωρείται το λίκνο του μύθου των Κενταύρων, που ήταν άγρια, δασύτριχη φυλή και κατοικούσε ανάμεσα στον Κίσσαβο και το Πήλιο, απ΄ όπου και εκδιώχθηκαν από τον βασιλιά των Λαπιθών Πειρίθου. Η περίφημη Κενταυρομαχία, που έγινε στο Μαυροβούνι μεταξύ Λαπιθών και Κενταύρων, θεωρείται επανάληψη της μεταξύ Ολύμπου και Κισσάβου μάχης των Θεών και Γιγάντων, της γιγαντομαχίας. Όμως η άγρια φυλή των Κενταύρων των Ομηρικών χρόνων, μεταμορφώθηκε αργότερα από τους ποιητές και μυθογράφους σε δισυπόστατα τέρατα, με το άνω μισό του σώματος ανθρώπινο και το κάτω αλόγου.

Το όνομα του χωριού παραπέμπει σε χώρο, όπου θα ασκήτευαν παλιά μοναχοί. Κοντά στο Πολυδένδρι ή τη Σκήτη τοποθετεί η έρευνα τη θέση της αρχαίας Μελιβοίας, παλιάς πρωτεύουσας του Φιλοκτήτη. Σύμφωνα με τον Λήκ στη περιοχή της Σκήτης ήταν κτισμένη η ομηρική πόλη Θαυμακίη, η οποία ονομάστηκε έτσι λόγω της «Θαυμασίας θέας» της, αφού, όπως αναφέρει ο Νικόλαος Γεωργιάδης, «ουδαμού αλλαχού επί της ανατολικής πλευράς του Πηλίου απαντά ευρύτερος και θαυμασιώτερος ορίζων», ενώ σύμφωνα με τον Mezieres εδώ ευρίσκετο η αρχαία Μελιβοία, η πρωτεύουσα του Φιλοκτήτη.

Στα Β.Δ της Σκήτης υπάρχουν ερείπια κάστρου, που πιθανότατα ταυτίζονται με την Βυζαντινή «Κενταυρούπολη», η οποία έλεγχε το δρόμο που οδηγούσε από τον Αγιόκαμπο στην Αγιά. Η Κενταυρούπολη θα πρέπει να υπήρξε η οχυρή θέση στο εσωτερικό του Αγιοκάμπου, η οποία συσπείρωσε τους πληθυσμούς των παραλίων, όταν άρχισαν οι πρώτες βαρβαρικές επιδρομές (3ος - 4ος αι. μ.χ.) και αργότερα αυτές των Σλάβων και των Σαρακηνών (6ος αι.).

Οι κάτοικοι της περιοχής- δηλ. της Μελιβοίας, Θαυμακίας και Τραχείας Ολιζώνος συμμετείχαν στον Τρωϊκό πόλεμο, εκ του Πελασγικού Άργους ορμώμενοι, υπό την αρχηγίαν του «τόξων ευ ειδώς» Φιλοκτήτη.

ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ: Αυτοί θεωρούμενοι ως οι πρώτοι δαμαστές αλόγων- δι’ ο και ιπποκένταυροι καλούμενοι- κατοικούσαν αρχικά εις την περί το Πήλιο Θεσσαλική πεδιάδα, απ’ όπου, πιθανόν λόγω πλημμυρών, υποχώρησαν εις τα ορεινότερα μέρη, απ’ όπου και εξεδιώχθησαν υπό των Λαπιθών, οι οποίοι με τη σειρά τους, εξήντα χρόνια μετά τον Τρωϊκό πόλεμο, εξεδιώχθησαν ή υπετάγησαν στους Θεσσαλούς, έθνος κατακτητικό και μάχιμο.

ΛΑΠΙΘΕΣ: Οι Λαπίθες ήταν από τα πρωτοελληνικά φύλα που κατοίκησαν την καρδιά της Θεσσαλίας κατά την Μυκηναϊκή εποχή (τέλη της δεύτερης χιλιετίας π.Χ). Η ετυμολογία της λέξης Λαπίθης δηλώνει τους σφοδρούς ανέμους, τους καταστρεπτικούς εναέριους δαίμονες, που μετά την προσωποποίησή τους και την εξανθρώπισή τους γίνονται οι ανδρείοι πολεμιστές, ο μάχιμος λαός της Θεσσαλίας. Οι ποιητές παριστούν τους Λαπίθες όχι μόνο ως γενναίους πολεμιστές, αλλά και ως χρηστούς, φιλόξενους και ευγενείς ανθρώπους, οι οποίοι υποδέχονταν με φιλοφρόνηση τους ξένους που περνούσαν από τη χώρα τους. Οι Λαπίθες τελικά νικήθηκαν από τους Δωριείς κατά την περίφημη κάθοδό τους και διασκορπίστηκαν στη Νότια Ελλάδα, διατηρώντας τη φήμη άριστου Ελληνικού γένους. Γιαυτό και οι κάτοικοι επιφανών πόλεων της Αρχαίας Ελλάδας θεωρούσαν αρκετούς ήρωες των Λαπιθών- ανάμεσά τους ο Θησέας, ο Αιγέας, ο Πειρίθους- ως γενάρχες και επώνυμους ήρωες της πόλης τους. Οι Λαπίθες, στο μυθολογικό κύκλο, έχουν δοξασθεί με την περίφημη Κενταυρομαχία, ένα από τα δημοφιλέστερα θέματα της αρχαίας τέχνης.

Η Κενταυρομαχία προκλήθηκε κατά τους γάμους του βασιλιά των Λαπιθών Πειρίθου με την Ιπποδάμεια. Ανάμεσα στους καλεσμένους σύγχρονους ήρωες (Θησέας κ.ά) ήταν και ο Κένταυρος Ευρυτίων, συγγενής του Πειρίθου. Αυτός, κατά το γλέντι του γάμου, ήπιε πολύ κρασί, μέθυσε, και αποπειράθηκε να απαγάγει την Ιπποδάμεια, με αποτέλεσμα να εξοργισθούν οι καλεσμένοι ήρωες, οι οποίοι και τον εξεδίωξαν από τα ανάκτορα του Πειρίθου, αφού πρώτα του έκοψαν τη μύτη και τα αυτιά. Για να εκδικηθούν οι άλλοι Κένταυροι, εισέβαλαν στα ανάκτορα οπλισμένοι με ογκώδεις βράχους και τεράστια πεύκα και άρχισαν να αρπάζουν νέους και νέες. Εναντίον τους στράφηκαν οι καλεσμένοι ήρωες με επικεφαλής τον Πειρίθου και τον Θησέα και έπειτα από πεισματικό αγώνα σώμα με σώμα επικράτησαν των Κενταύρων, τους οποίους και απώθησαν προς τους πρόποδες της Πίνδου.